Bao Zheng - Kisah Pencuri Wang Penjual Pau

Bao Zheng

Gongsu Ce merupakan seorang yang pintar. Sebagai seorang cendiakawan beliau sering sahaja dicabar oleh cendiakawan lain untuk menunjukkan siapa yang lebih hebat dari segi keilmuannya dalam bidang muzik,sastera,catur. Sedang asyik beliau bertanding tiba-tiba keadaan menjadi riuh apabila orang ramai dikeadai terbabit menjerit bahawa ada seorang yang bijak ingin mengadili seekor babi yang dikatakan mencuri. Lelaki yang bijak tersebut ialah Bao Zheng yang memiliki kulit yang hitam dan dan mempunyai bulan sabit di dahi sebagai tanda lahir. Beliau telah dipanggil oleh ibunya untuk menyiasat satu kejadian bunuh di rumah seorang kaya di pekan tersebut. Dalam perjalanan Bao Zheng telah melihat orang ramai di sebuah kedai di pekan tersebut sedang bergaduh mengenai kejadian kecurian tersebut.

Seorang pakcik yang menjual pau telah mendakwa seorang lelaki yang membawa babi tersebut mencuri wang perniagaannya namun lelaki tersebut menafikannya dan menuduh babinya yang mencuri. Ini telah menyebabkan kekecohan berlaku di pekan tersebut. Bao Zheng yang kebetulan lalu secara sukarela ingin menyelesaikan masalah tersebut.

Bao Zheng dengan selamba mengatakan bahawa babi itulah yang mencuri duit pakcik yang menjual pau tersebut. Perkara ini telah menyebabkan keriuhan dalam kalangan masyarakat pekan tersebut. Bao Zheng telah menggunakan kaedah psikologi untuk mengumpan pencuri tersebut.

Bao Zheng telah bertindak memukul babi tersebut supaya babi tersebut mengaku bahawa dialah mencuri wang terbabit. Pakcik yang mencuri wang tersebut terpedaya dengan helah yang digunakan oleh Bao Zheng.

“Kenapa kamu mencuri?” Tanya Bao Zheng kepada babi tersebut.

Bao Zheng telah merapatkan telinganya ke mulut babi untuk mendengar apakah sebabnya babi tersebut mencuri. Keadaan ini telah menambahkan lagi kepercayaan penduduk bahawa Bao Zheng boleh berkomunikasi dengan binatang.

“ooo.. kamu mencuri kerana miskin” kata Bao Zheng sendirian setelah mendengar apa yang dikatakan oleh babi tersebut.

“Tuan-tuan,mari kita menderma untuk diberikan kepada babi ini” tambah Bao Zheng lagi.

Orang ramai yang melihat aksi Bao Zheng tersebut telah serta merta dengan sukarela menghulurkan derma untuk babi tersebut tanpa banyak bertanya kerana orang ramai masih tertanya-tanya apa yang akan dilakukan oleh Bao Zheng seterusnya . Bao Zheng telah mengarahkan supaya derma tersebut diberikan dalam sebuah bekas yang berisi air. Gongsu Ce sudah lama berada ditempat kejadian telah menjadi orang pertama yang menghulurkan derma tersebut untuk melihat tindakan yang akan dilakukan oleh Bao Zheng tersebut. Mereka berdua adalah cendiakawan paling pintar dalam provinsi Anhui. Cuma Bao Zheng lebih sedikit pintar dalam merungkaikan kes yang sukar. Mereka bersekolah di sekolah yang sama dan Bao Zheng lebih diminati kerana bersifat merendah diri mungkin disebabkan keluarganya miskin berbanding dengan keluarga Gongsu Ce yang merupakan keluarga pegawai daerah.

Orang ramai telah menghulurkan derma masing-masing namun pemilik babi yang dikatakan mencuri tersebut teragak-agak untuk mengeluarkan derma namun selepas desakan orang ramai akhirnya pakcik tersebut menghulurkan derma tersebut. Apabila duit tersebut mencecah air sahaja maka Bao Zheng berkata

“Pakcik inilah yang mencuri”.

Orang ramai yang setia menunggu pada waktu itu menjadi hairan kerana dengan hanya memberi derma sudah boleh mengetahui siapa pencurinya. Bao Zheng pantas menjelaskan bahawa pakcik yang menjual pau tersebut menjual pau dan sering menerima wang hasil jualannya. Disebabkan pau memerlukan minyak untuk proses pembuatannya semestinya wang yang dipegang oleh pakcik penjual tersebut turut berminyak. Semua wang yang didermakan oleh orang ramai tidak berminyak sedangkan hanya wang pakcik tersebut sahaja yang berminyak sekaligus menandakan bahawa pakcik yang membawa babi tersebut yang mencurinya. Untuk mengukuhkan lagi dakwaannya,Bao Zheng telah mengarahkan supaya pakcik tersebut memasukkan semua wang yang ada padanya kedalam magkuk yang berisi air dan keadaan air tersebut semakin jelas ia berminyak. Pakcik penjual pau tersebut lantas mengucapkan terima kasih kepada Bao Zheng.

“Kamu pasti akan menjadi pegawai suatu hari nanti” kata pakcik tersebut.

Namun keadaan itu tidak disukai oleh Gongsu Ce kerana akan mengurangkan popularitinya sebagai seorang cendiakawan.

3 Katogeri Anak dalam Islam...

Mas Kahwin rm 1000

Dalam Islam terdapat 3 jenis anak yang dikatogorikan. Mungkin 2 daripadanya kita sudah sering mendengarnya dan satu lagi hanya orang-orang tertentu je yang tahu terutamanya mereka yang menuntut ilmu pada jalannya.

1. Anak Sah Taraf

Anak sah taraf merupakan anak yang dilahirkan selepas berlakunya akad nikah. Katogeri ini paling banyak terdapat didunia umat Islam. Tetapi tahukah anda bahawa jima' selepas akad nikah adalah haram kerana pada masa itu masih ada imam yang tengok dan juga sanak saudara. Jadi kepada anda berhati-hatilah kepada anda. Pastikan tiada orang dulu baru on. Bagaimana pula jika perkahwinan kita ditentang oleh ayah. Dalam kes ini kita boleh mewakilkan wali hakim atau imam untuk meminta keizinan ayah untuk mengahwinkan anda dan jika si ayah tetap tidak mahu maka boleh diteruskan dengan wali yang lain seperti abang atau datuk. Tetapi sebaiknya jika sudah ada tentangan keluarga baik xpayah nak diteruskan ye.....

2. Anak ibu bapa Haram

Anak Ibu bapa haram merupakan kategori anak kedua paling banyak. Ia berlaku apabila melahirkan anak dalam keadaan belum akad nikah. Menurut rekod di Malaysia, setiap 17 minit akan ada bayi luar nikah ini yang dilahirkan. Semua ini berlaku atas beberapa faktor yang lebih suka saya sebut sebagai mangsa sistem. Tidak semua mereka yang terlibat dalam gejala haram ini kerana kurangnya kesedaran agama, dan saya yakin jika ia islam bukannya tidak tahu bahawa zina tu haram. Jadi antara faktor berlakunya zina ialah ...... Ibu bapa perempuan meletakkan mas kahwin yang terlalu tinggi ( kawe nok cari hok 1000 jah ),, dikatakan terlalu muda untuk kahwin,tentangan keluarga dan seribu sepuluh satu lagi alasan....

3. Anak Wati Syubhah

Anak wati syubhah merupakan bukan anak zina dan juga bukan anak kahwin.. Pelik kan kan kan... Tak payah nak pelik jom kita dengar cerita dahulu... Suatu hari, Abu berkahwin dengan si Mira. Sudah menjadi adat Melayu,malam pertama dan beberpa malam pengantin akan tido di rumah perempuan. Di rumah Mira pulak dia ada kakak dan adik yang sudah berkahwin yang duduk di rumah. Kisahnya bermula begini, pada malam pertama atau dua tama dan seterusnya pun,,, elektrik rumah mira telah terpadam. Dalam samar-samar gelap Abu telah masuk bilik kakak Mira kerana disangkanya sudah biliknya sendiri. Dalam suasana yang gelap gelita, Abu tanpa membuang masa telah melakukan aktiviti yang dilakukan oleh pengantin tanpa mengetahui yang dia lakukan dengan kakak mira bukannya mira. Kakak mira pun pada masa itu ingatkan dia melakukan perbuatan itu dengan suaminya ( walaupun kakaknya dah rasa sedikit pelik tapi x brani bersuara ) . Selepas selesai perbuatan tutttttt.... Tiba3 elektrik hidup semula dan mereka terkejut bahawa mereka bukan pasangan yang sah.. Dalam bab ini mereka bukannya berzina kerana mereka masing3 ingat bahawa ia pasangan masing3 semasa melakukannya. Dan jika hasil hubungan mereka itu melahirkan anak,maka anak itu dipanggil anak wati syubhah.... ( ia bukan dilakukan dengan sengaja ye.. jagan pandai3 nak buat sengaja plak.)

Apakah Maksud Kata Kerja

Kesan Exam Morfo

Kata kerja dalam bahasa Melayu ialah perkataan yang menunjukkan perbuatan,seperti menulis,berlari,berfikir dan tidur. Kata kerja terbahagi kepada dua jenis yang besar,iaitu kata kerja transitif dan kata kerja tak transitif ( Abdullah Hasan dan Ainon Mohd ,1994:238 ).

    Menurut Kamus Tatabahasa Dewan Edisi Ketiga ( 2008:88 ) golongan kata kerja merangkumi sejumlah perkataan yang dapat menjadi unsur inti dalam binaan frasa kerja. Golongan kata kerja dapat dibahagikan kepada dua kumpulan,iaitu kata kerja tak transitif dan kata kerja transitif. Kata kerja tak transitif terbahagi kepada kata kerja tak transitif tak berpelengkap dan kata kerja tak transitif berpelengkap. Kata kerja transitif dapat pula dibahagikan kepada kata kerja transitif yang wujud dalam ayat aktif dan kata kerja transitif yang wujud dalam ayat pasif.

    Manakala terdapat empat bentuk pembentukan kata kerja dalam morfologi bahasa Melayu. Ahmad Khair Mohd Nor ( 2007:78 ) menjelaskan bahawa terdapat terdapat empat bentuk kata kerja, iaitu kata kerja tunggal,kata kerja terbitan,kata kerja majmuk dan kata kerja ganda. Ini adalah sama sebagaimana dalam Kamus Tatabahasa Dewan ( 2008: 150 ).  Kata kerja tunggal ialah kata yang terbentuk tanpa imbuhan yang mana boleh hadir sebagai predikat tanpa imbuhan ( Safiah Karim et al. 2008:150 ) manakala Ahmad Khair Mohd Nor mendefinisikan kata kerja tunggal sebagai kata kerja yang tidak terikat pada sebarang imbuhan dan dapat berdiri sendiri dengan makna sepenuhnya untuk bertugas sebagai predikat dalam ayat. ( Ahmad Khair 2007:78 ) . Kata kerja terbitan pula ialah kata kerja yang menerima imbuhan. Mengikut Ahmad Khair Mahd Nor ( 2007:105 ) menyatakan bahawa kata kerja ganda boleh menghasilkan bentuk kata ganda penuh,kata ganda berentak,kata ganda separa. Ini sama juga dengan Kamus Tatabahasa Dewan ( 2008:222 ). Abdullah Hasan dan Ainon Mohd ( 1994:252 ) pula menyatakan bahawa kata kerja transitif dan kata kerja tak transitif boleh digandakan dan ia berlaku pasa bentuk akarnya sahaja. Kata kerja majmuk pula terdiri daripada rangkaian dua morfem bebas atau lebih ( Safiah Karim et al. 2008:218 ).

   Dapatlah difahami bahawa kata kerja merupakan kata yang menunjukkan sesuatu perbuatan yang dilakukan. 

Panduan Memilih Suami

Jika anda salah seorang perempuan yang masih kompius untuk memilih calon suami,saya cadangkan anda untuk memilih pelajar sejarah untuk dijadikan suami. Pelajar Sejarah amat berkualiti untuk dijadikan suami terutamanya   Lelaki Ini...
. Saya mempunyai alasan kukuh berkata demikian kerana terbukti,perempuan yang berkahwin dengan pelajar sejarah semua bahagia.. Apakah sebabnya?

1. Anda akan lebih masa tidur.

Orang sejarah bila membebel akan mengeluarkan semua fakta sejarah yang sudah berusia 2000-2500 tahun lampau. Jika anda tidak berminat dengan sejarah saya jamin anda akan cepat terlena. Disebabkan terlena,anda tidak perlu marah akan suami anda bahkan mampu menyelamatkan rumah tangga daripada pertengkaran dan yang lebih penting anda tidak derhaka kepada suami anda.

2. Menyelamatkan masa tidur selama 2 tahun.

Mengikut kajian yang dilakukan, ibu yang melahirkan anak biasanya akan menghabiskan masa tidur untuk 2 tahun untuk membesarkan anak. Dengan berkahwin dengan bersuamikan lelaki sejarah anda sudah dapat menjimatkan masa 2 tahun tersebut. Dengan hanya mengeluarkan sedikit suara,bayi anda yang menjerit akan terus tidur kerana bosan mendengar suara suami anda dan yang paling penting takut suami anda mengeluarkan fakta sejarah.

3. Seorang yang setia

Biasanya suami yang mempunyai latar belakang sejarah adalah seorang yang setia. Suatu malam semestinya dia akan meminta anda berjanji supaya tidak berkahwin lagi jika dia mati kerana tidak mahu anda menduakannya. Dan jika anda meminta suami anda tersebut berbuat perkara yang sama, saya yakin suami anda akan menarik selimut mengabaikan kemahuan anda kerana walaupun sayangkan anda,didalam hatinya tetap mempunyai hasrat untuk mengambil madu....

4. Menjimatkan kewangan keluarga

Pelajar sejarah biasanya tidak suka bergaya ( jika ada yang bergaya,tu mesti pelajar celup punya ) . Biasanya dia akan memakai baju yang tidak bergosok ( menjimatkan elektrik ) , Seluar hanya dibasuh selepas sebulan dihimpun atau lebih tepat sudah habis pakaian ( jimat air ). Kredit tepon biasanya akan diminta dengan kawan tetapi kebiasaannya anda yang menjadi mangsa.

5. Suka Mengkritik

Pelajar sejarah sudah diasuh untuk melakukan kritikan. Biasanya anda akan menjadi mangsa utama tambahan lagi jika hobi anda adalah berkemban.

Ini merupakan sedikit sebanyak petua yang boleh saya berikan untuk anda. selamat mencuba...

Apakah Akronim Dan Singkatan

Bahasa Jiwa Bangsa

Kebanyakan ahli bahasa tidak bersependapat mengenai Akronim dan Singkatan. Akronim. Singkatan dan pelambangan terletak di bawah proses abreviasi iaitu proses morfologis yang mengubah leksem atau gabungan leksem menjadi kependekan Prof.Dr.E. ( Zaenal Arifin,M.Hum dan Dra.Junaiyah,H.M. M.Hum, 2007 : 13 ). Ada ahli bahasa yang meletakkan akronim dalam ayat tunggal manakala ada yang tidak bersetuju meletakkan akronim dalam ayat tunggal. Menurut Kamus Dewan Edisi Ketiga (2008 : 47)  menyatakan bahawa kata tunggal ialah kata yang terdiri daripada satu bentuk dasar. Kamus Dewan Edisi Ketiga turut menyatakan bahawa akronim tergolong dalam kata tunggal ( 2008 : 48 ). Menurut Asmah Haji Omar dalam bukunya Nahu Kemas Kini, akronim terdiri daripada kata selapis dan boleh mengalami proses morfologi sebagaimana kata selapis.

Akronim pada asasnya terbentuk daripada proses penggabungan singkatan beberapa perkataan dan membentuk satu perkataan yang utuh. Menurut Kamus Tatabahasa Dewan ( 2008: 66 ) menyatakan akronim boleh terbentuk menggabungkan huruf awal suku kata atau dengan menggabungkan huruf awal dan suku kata daripada satu rangkai kata dan kemudiannya dilafazkan menjadi seperti perkataan. Indonesia contohnya memiliki banyak sistem akronim dan singkatan. Oleh itu mereka memiliki cara khas untuk mewujudkan singkatan dan akronim dalam bahasa mereka. Dalam melakukan rujukan mengenai singkatan dan akronim biasanya mereka akan melakukan rujukan pada buku Pedoman. Dalam buku Karya Tulis Ilmiah Sosial : menyiap, menulis, mencermati ( 2004 : 184 ) membawakan contoh pemilu atau pimilihan umum untuk rakyat Indonesia. Dalam buku itu, penulis telah mempersoalkan ejaan Pemilu yang ditulis dengan huruf besar (atau dalam bahasa Indonesia disebut sebagai p kapital ) sedangkan pemilu bukan nama diri.

Dalam buku yang bertajuk Pedoman Umum Pembentukan Istilah (1993:21)  menyatakan bahawa istilah akronim ialah gabungan huruf awal perkataan,gabungan suku kata atau gabungan kombinasi huruf dan suku kata dari baris kata yang diperlakukan sebagai kata contohnya :

a ) Felda – Federal Land Development Authority ( Lembaga Kemajuan Tanah Persekutuan ).

b ) Mara – Majlis Amanah Rakyat

c ) Pernas – Perbadanan Nasional Berhad.

Kamus Tatabahasa Dewan ( 2008:66 ) menyatakan akronim boleh terbentuk melalui tiga proses, iaitu daripada gabungan huruf awal rangkai kata yang membentuk kata nama Khas contohnya

a ) ABIM – Angkatan Belia Islam Malaysia

Kedua,akronim boleh terbentuk daripada gabungan suku kata dengan huruf awal atau gabungan suku kata dengan suku kata dan merupakan kata nama khas contohnya,

a ) Mara – Majlis Amanah Rakyat

Ketiga, gabungan suku kata dengan suku kata yang ditulis dengan huruf kecil kerana buka kata nama khas contohnya

a ) tadika – taman didikan kanak-kanak,

b ) pemilu – pemilihan umum.

Dalam buku teks untuk Sekolah Menengah Atas Indonesia iaitu Cendikia Berbahasa, memuatkan juga proses pembentukan akronim yang juga terdiri daripada tiga cara,iaitu:

1 ) Akronim nama diri yang merupakan gabungan huruf awal deretan perkataan dengan huruf kapital ( huruf besar ) dan cara ini sama dengan cara yang dikemukan oleh Kamus Dewan pada contoh satu, contohnya

a ) LAN – Lembaga Administrasi Negara

2 ) Akronim hasil gabungan suku kata atau gabungan suku kata dengan huruf contohnya

a ) Iwapi – Ikatan Wanita Pengusaha Indonesia

3 )  Akronim yang bukan nama diri yang berpa gabungan huruf, suku kata daripada baris yang ditulis dengan huruf kecil contohnya

a ) pemilu – pemilihan umum.

Menurut Asmah Haji Omar, akronim merupakan singkatan yang terhasil daripada penggabungan daripada huruf-huruf atau suku-suku kata dalam urutan dua kata atau lebih. Menurut Asmah Haji Omar lagi, akronim terdiri daripada kata selapis dan boleh mengalami proses morfologi sebagaimana kata selapis.

Singkatan ialah bentuk istilah yang dipendekkan melalui tiga cara ( Pedoman Umum Pembentukan Istilah, 1993 : 20 )  iaitu:

i. Istilah yang terdiri daripada satu huruf atau lebih tetapi bentuk lisannya sesuai dengan bentuk istilahnya contohnya:

a ) kg – Kilogram

b ) cm – centimeter

c ) mm – millimeter

ii.  Istilah yang memiliki satu huruf tetapi dilisankan dengan satu huruf ke satu huruf contohnya :

a ) Dap – Democratic Action Party

b ) Mca – Malayan Chinese Association

c ) Mic – Malayan Indian Conggress

iii. Istilah yang dibentuk dengan meninggalkan sebahagian unsurnya contohnya sebagaimana yang dinyatakan dalam buku Pedoman Umum Pembentukan Istilah:

a ) ekspress – kereta api ekspress

b ) lab – labotarium

c ) harian – surat khabar harian.

    Tujuan penutur menggunakan akronim dan singkatan ialah supaya penutur kalimat yang dituturkan tidak terlalu panjang ( Prof.Dr.E. Zaenal Arifin,M.Hum dan Dra.Junaiyah,H.M. M.Hum, 2007 : 14 ).

Sungai Lembing : Dulu dan Kini

Kerja Lapangan di Muzium Sg Lembing

Sungai Lembing semasa Pendudukan Jepun

Pendudukan Jepun di Sg Lembing tidak banyak sumber yang boleh didapati. Kemajuan perlombongan bijih Timah di Sg Lembing tentunya menarik perhatian Jepun untuk mendudukinya. Lombong sg Lembing terkenal pada 1940-1950 kerana peningkatan harga biji timah namun telah ditutup pada 1986 kerana kos selenggara yang tinggi dan kejatuhan harga timah pada masa itu. Muzium yang terdapat sekarang merupakan tapak sebuah rumah kediaman orang Inggeris yang digelar The Eroupean Bangalow yang pada asalnya diperbuat daripada atap nipah dan berdindingkan kayu. Semasa penduduka Jepun,muzium tersebut telah dijadikan markaz tentera Jepun untuk mentadbir kawasan sekitar. Semasa kemaraan tentera Jepun,British telah menlancarkan gerakan bumi hangus dengan membakar semua kelengkapan ekonomi bagi mengelakkan diambil alih oleh Jepun. Lombong Sungai Lembing juga tidak ketinggalan apabila dibanjirkan oleh British untuk merosakkan lombong tersebut daripada digunakan oleh Jepun.  Selepas Jepun mnyerah kalah bangunan tersebut diambil alih oleh Pahang Consolidated Company Limited (PCCL) .

Sungai Lembing kini.

Dahulu sungai lembing merupakan lombong yang kedua terbesar selepas Bolivia bahkan memiliki kolong-kolong yang terpanjang dan terdalam didunia. Namun selepas sahaja lombong ini ditutup pada 1986,telah menyebabkan kesuraman kepada kawasan ini. Kebanyakan pelancong hanya datang untuk melihat tinggalan yang ada seperti lombong mahupun bekas kilang peleburan bijih timah yang jenis batu. Walaupun kawasan sungai lembing merupakan kawasan yang popular suatu masa dulu namun tidak ada pembangunan yang pesat dapat dilihat. Kebanyakan menggelarkan pekan koboi dek kurangnya pembangunan yang dikecapi. Kemudahan untuk pelawat juga amatlah kurang jika dibandingkan dengan kawasan lain. Kemajuan yang dicapai disini dari segi peluang pekerjaan amatlah kurang sehingga ramai penduduk disini akan berhijrah ke Kuantan atau Kuala Lumpur untuk mencari pekerjaan. Kin sungai Lembig hanya menjadi kawasan penanda aras untuk banjir dikawasan sekitarnya. Ini kerana kedudukan sungai Lembing dikawasan lembah yang mana apabila banjir kawasan lombong ini akan mengalaminya dahulu.

Gua Charas

Gua Charas berada brdekatan dengan Sungai Lembing. Tidak banyak maklumat yang boleh didapati mengenai Gua Charas melainkan sumber mengenai pelancongan. Gua Charas adalah gua batu kapur jenis karst ( iaitu hasil larutan dan hakisan pada batu kapur sehingga menjadikannya bukit batu kapur mempunyai kecuraman yang hampir menegak )  yang  terletak di Pancing yang dikelilingi oleh ladang kelapa sawit  26 kilometer di barat laut Kuantan. Gua ini menjadi kuil Buddha Siam selepas beberapa orang sami telah melakukan pertapaan di kawasan ini kira-kira 50 tahun dahulu. Ia menempatkan patung Buddha tidur yang besar ( Wofo Dong ) selain daripada patung lain seperti Guanyin,Puxian,patung-patung dalam agama Buddha  dan Botthisatvva.  Antara gua-gua di sini ialah gua Buddha,Gua Gajah,Gua tiga beradik,Gua Putri Bersikat,Gua pecah,Gua Lubang Dalam,Gua Lubang Hidung dan Gua Batu Raja.

   Gua ini berbentuk jutaan tahun dahulu sehingga seperti sekarang. Untuk sampai ke puncak gua batu kapur iaitu tempat yang menempatkan patung-patung,kita perlu naik setinggi 20 kaki untuk sampai dengan menggunakan tangga yang disediakan. 

Dasar-Dasar Pendidikan Negara ( Tanah Melayu )

Falsafah Pendidikan Kebangsaan

Semasa Malayan Union,British mahu mewujudkan sekolah yang berasaskan bahasa Ibunda. Dalam Education Bill,bahasa Melayu pada masa itu tidak pernah pun dicadangkan untuk diajarkan di sekolah Tamil. Lebih malang lagi,Pengarah Pelajaran Malayan Union pada masa itu Cheesemen telah mencadangkan supaya diwujudkan sekolah rendah secara percuma dan juga diwujudkan 2 jenis sekolah menengah iaitu sekolah menengah yang menggunakan bahasa Inggeris sebagai bahasa pengantarnya dan satu lagi sekolah yang menggunakan bahasa Ibunda sebagai pengantar. Antara perkara yang dicadangkan dalam laporan ini ialah menyusun semula sistem persekolahan,menghapuskan yuran sekolah rendah. Ini bermakna pada peringkat sekolah rendah,pendidikan percuma akan diberikan. Lebih hebat lagi,Cheesemen telah mencadangkan untuk mewujudkan sekolah vakasional namun tidak berjaya kerana kos yang diperlukan amat tinggi. Namun penentangan orang Melayu terhadap Malayan Union kerana menggugat “ketuanan Melayu” pada masa itu telah menyebabkan Malayan Union dihapuskan dan digantikan dengan Persekutuan Tanah Melayu 1948.

    Selepas kegagalan Cheesemen,selepas itu telah diwujudkan satu lagi jawatan kuasa pendidikan yang bertujuan mengkaji satu dasar pendidikan untuk Tanah Melayu. Oleh itu,Laporan Barnes 1950 telah diwujudkan bagi menjalankan tugas ini. Sebelum itu,pada 1949,kerajaan telah menubuhkan Pusat Penasihat Pelajaran yang akhirnya tertubuhnya Jawatankuasa Barnes.  Barnes mencadangkan supaya hanya diadakan 2 jenis sekolah rendah sahaja iaitu yang menggunakan pengantar bahasa Inggeris dan juga bahasa Melayu. Laporan ini juga mengcadangkan supaya darjah 1- 6 diberi pendidikan secara percuma. Bahasa India dan Cina hanya akan diajar jika terdapat 15 orang pelajar yang ingin belajar bahasa tersebut. Selain itu,bahasa Melayu perlu diajarkan di sekolah Inggeris dan bahasa Inggeris di ajar di sekolah Melayu. Ini secara tidak langsung orang India terpaksa mempelajari bahasa Melayu jika bersekolah kerajaan. Laporan ini juga bermaksud terhapusnya sekolah vernakular Tamil dan juga vernakular Cina. Penentangan hebat dilakukan oleh orang Cina dan India kerana berpendapat bahawa bahasa dan kebudayaan mereka terancam. Selain alasan itu, Ordinan ini tidak berjaya kerana kekurangan kewangan kerajaan pada masa itu dan juga ketiadaan guru terlatih di sekolah kebangsaan pada waktu itu. Oleh itu,telah diwujudkan jawatankuasa Fenn Wu dan Indian Education Committee.

    Laporan Fenn Wu telah dianggotai oleh Dr.W.P.Fern dan Dr Wu The Yau. Dalam laporan Fenn Wu,penekanan perlu diberikan kepada bahasa Cina yang mana menjadi satu symbol bangsa Cina. Dalam Laporan Fenn Wu turut mencadangkan bukan sahaja bahasa Cina diajar namun bahasa Melayu dan bahasa Inggeris juga turut diajar. Dalam penggubalan jawatankuasa ini,tiada wakil India menyebabkan orang India berasa terpinggir. Maka mereka telah mewujudkan satu jawatankuasa yang lain untuk kepentingan kaum India ini.

     Masyarakat India telah mewujudkan satu jawatankuasa yang berlainan yang dikenali sebagai Indian Education Committee.  Jawatankuasa ini telah diwujudkan pada tahun 1951 dan dipengerusikan oleh K.L Devasar. Jawatankuasa ini menerima bahasa Melayu untuk diajarkan di sekolah-sekolah namun ada beberapa penambahbaikan seperti bahasa ibunda juga turut diajar. Ini merupakan tuntutan yang dilakukan oleh masyarakat India. Ini menunjukkan sekitar tahun 1950,masyarakat Cina dan India menerima bahasa Melayu diajar di sekolah-sekolah disamping bahasa Inggeris. Kedua-dua jawatankuasa ini pada dasarnya menerima laporan Barnes dengan beberapa penambahbaikan.

     Selepas Laporan Fenn Wu dan Indian Education Committee,satu lagi jawatankuasa pendidikan telah diwujudkan pada 1952 yang dikenali dengan Ordinan Pendidikan 1952. Ordinan ini menegaskan bahasa bahasa Inggeris dan bahasa Melayu akan diajarkan di sekolah-sekolah. Pengunaan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar juga ditekankan disekolah vernakular namun mendapat tentangan yang hebat dalam kalangan orang India dan Cina. Akhirnya Ordinan Pelajaran 1952 ini kurang berkesan dalam pelaksanaannya.

    Selepas “kegagalan” Ordinan Pelajaran 1952,maka 4 tahun kemudian telah diwujudkan satu lagi jawatankuasa pendidikan yang dikenali sebagai Penyata Razak 1956. Penyata Razak telah memberi banyak sumbangan dalam industri pendidikan negara. Abdul Razak yang merupakan Menteri Pelajaran pada waktu itu telah melihat bahawa sekolah vernakular Melayu,Cina dan India tidak deberi peluang yang adil.  Ia juga sebagai tanda bersungguh-sungguh kerajaan pada masa itu untuk menjadikan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar di sekolah. Penyata Razak telah mewajibkan bahasa Melayu dan Inggeris di ajar di sekolah tetapi bagi sekolah Jenis Kebangsaan boleh menggunakan pengantar dalam bahasa Inggeris,Cina dan Tamil.  Dalam penyata ini juga dinyatakan bahawa,mereka perlu lulus bahasa Melayu untuk menjadi pegawai kerajaan dan untuk masuk sekolah menengah bantuan kerajaan.

     Dalam Penyata Razak ini juga ditegaskan bahawa hanya wujud 2 jenis sekolah iaitu Sekolah Kebangsaan dan Sekolah Jenis Kebangsaan. Sekolah Kebangsaan menggunakan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar dan Sekolah Jenis Kebangsaan menggunakan bahasa ibinda masing-masing. Ia secara tidak langsung memberi peluang lebih besar untuk kanak-kanak Tamil mempelajari bahasa Melayu dan mereka tentulah akan bersungguh-sungguh untuk menguasainya untuk naik ke sekolah menengah ataupun untuk menjadi pegawai kerajaan. Dalam mempelajari bahasa Melayu,bahasa ibunda mereka tidak diabaikan sama sekali sekalius menunjukkan kaum India tidak diabaikan dalam pendidikan.

    Pada 1959,diwujudkan satu lagi jawatankuasa penyemak pelajaran yang dipengerusikan oleh Menteri Pelajaran pada masa itu iaitu Abdul Rahman Talib. Laporan ini mengesorkan supaya semua sekolah menggunakan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar. Dalam Laporan ini,hanya sekolah yang menggunakan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar sahaja akan diberikan bantuan manakala sekolah yang  diberi separa bantuan akan ditarik bermula  1Januari 1962. Sekolah yang enggan menggunakan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar menjadi sekolah persendirian. Semua yuran sekolah rendah dimansuhkan tetapi sekolah dibenarkan mengutip yuran tahunan sebanyak $ 4.50 dan sekolah menengah $6.50 dan yuran bulanan sebanyak $5.00. Pelaksanaan dasar pendidikan ini telah memaksa kebanyakan sekolah vernakular India menerima bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar. Namun jaminan meneruskan pembelajaran Tamil tetap diberikan sebagaimana yang disebut dalam penyata Razak.

Perkembangan Sekolah Tamil di Tanah Melayu

Gambar Hiasan

Sebagaimana yang disebutkan diatas,kedatangan kaum India ke negara ini dengan tidak mendatangkan apa-apa kepentingan terhadap negara ini melainkan kepentingan ekonomi untuk mengubah taraf hidup dan taraf sosial. Ini kerana mereka yang berkasta rendah di India telah diabaikan dan tidak dianggap sebagai manusia. Kedatangan mereka ke sini telah menghilangkan sementara konsep kasta itu dan jika dilihat kebanyakan daripada mereka yang dating ke Tanah Melayu adalah mereka yang berkasta rendah. Walaupun jasad mereka di Tanah Melayu namun mereka tidak dapat menerasikan diri dengan orang Melayu oleh sebab menganggap belajar bahasa Melayu seperti masuk ke dalam Islam. Agama merupakan kekangan kepada perpaduan kaum pada masa itu. Tambahan lagi,imigran India masih menganggap negara India sebagai negara mereka dan menumpahkan taat setianya kepada negara tersebut. Sebagaimana kaum Cina,kaum India juga tidak berminat untuk menghantar anaknya ke sekolah Melayu dan lebih suka jika anaknya bekerja di ladang.

     Oleh itu pada awalnya British tidak mementingkan sangat sekolah Tamil kerana beranggapan bahawa orang India akan pulang pada suatu hari nanti. Namun sebahagian besar daripada orang India itu sendiri tidak mahu pulang ke negara mereka. Ini telah memaksa British untuk mewujudkan sekolah untuk orang Tamil ini. Ada pendapat mengatakan bahawa sekolah Tamil mula dibina di seberang Perai,Perak,Selangor dan juga Singapura atas daya usaha yang dilakukan oleh mubaligh Kristian dan juga pemilik ladang.  Terdapat kira-kira 4 jenis sekolah vernakular Tamil iaitu Sekolah Tamil yang mendapat bantuan daripada kerajaan Inggeris,Sekolah Tamil yang diurus oleh pihak  majikan,Sekolah Tamil yang diurus oleh masyarakat India dan juga Sekolah Tamil yang diurus oleh Mubaligh Kristian.

            Dalam tahun 1816 telah diwujudkan sebuah sekolah yang terawal di Tanah Melayu iaitu Penang Free School yang diasaskan oleh Eferan Kuching. Oleh itu,mereka merasakan perlu untuk mewujudkan “cawangan” sekolahnya yang berbahasa Tamil. Akhirnya pada 1950 telah diadakan mata pelajaran Tamil di sekolah itu serentak dengan penubuhan Sekolah Anggota di Melaka yang menjadi antara sekolah terawal Tamil di Tanah Melayu. Selepas British merasakan bahawa orang India perlu dikekalkan kerana untuk menjimatkan kos pentadbirannya maka mereka telah mewujudkan dan mengambil berat mengenai sekolah ini. Penubuhan sekolah vernakular India ini mungkin lebih awal daripada sekolah vernakular Melayu. Pada 1900-an dikatakan sudah ada 3 buah sekolah vernakular kerajaan dimana salah satu daripadanya ialah sekolah Tamil. Sekolah-sekolah Tamil mula dibina die stet-estet di Province Wenisly dan di kawasan Johor Utara. Sekolah vernakular Tamil menggunakan kurikulum daripada India.

    Pembinaan sekolah Tamil ini semakin rancak dengan wujudnya Kanun Buruh atau Labour Code yang digubal pada 1912. Antara sebab diwujudkan Kanun Buruh ini ialah permintaan kerajaan India yang mahukan orang India yang kebanyakan berada idi estet mendapat pendidikan sewajarnya. Jika sebuah ladang itu mempunyai 10 orang budak yang berumur antara 7 hingga 14 tahun maka pemilik ladang itu diwajibkan untuk membuat sekolah dan menyediakan guru. Namun dasar ini hanya dilaksanakan sepenuhnya oleh kerajaan British sekitar tahun 1923. Dengan terlaksananya dasar ini,ia menunjukkan bahawa sekolah Tamil akan berkembang dengan pesat. Ini kerana adalah hampir mustahil untuk mencari sebuah ladang yang tidak memiliki budak yang berumur 7-14 tahun tambahan lagi jika ladang yang besar.

    Berkembangnya sekolah Tamil itu dapat dibuktikan pada 1938,terdapat kira-kira 547 sekolah Tamil di kawasan Negeri-Negeri Selat dan Negeri Melayu Bersekutu. Daripada jumlah yang besar itu,dapat dibahagikan pula kepada beberapa jenis sekolah Tamil itu. 13 buah daripada jumlah itu adalah sekolah Tamil kerajaan,511 buah pula adalah sekolah die estet-estet dan 23 daripadanya adalah sekolah Mubaligh. Jumlah yang besar ini sudah cukup untuk mengatakan bahawa masyarakat India telah meninggalkan masyarakat Melayu dalam bidang pendidikan jauh kedepan. Jika diperhatikan lebih daripada 90% daripada jumlah sekolah terbabit adalah sekolah di kawasan estet. Ini sekaligus menunjukkan bahawa Kanun Buruh telah berjaya dalam misinya. Sekitar 1947 pula terdapat 741 buah sekolah Tamil dan dalam masa 3 tahun sehaja berlaku peningkatan yang agak ketara iaitu kepada 881 buah sekolah. Namun tidak semua daripada sekolah ini beroperasi dalam bahasa Tamil sepenuhnya. Ini kerana masyarakat India Selatan itu sendiri mempunyai pelbagai dielek dan loghat bahasa tersendiri yang tidak difahami antara satu sama lain. Daripada jumlah besar itu,sebanyak 821 dikendalikan dalam bahasa Tamil,27 buah dikendalikan secara dwibahasa iaitu Tamil dan Telegu,11 buah dalam bahasa Gujerat,10 buah dalam bahasa Telegu sepenuhnya,5 buah sekolah Malayalam,2 buah dalam bahasa Hindi dan 4 buah dalam bahasa Tamil,Malayalam,Sinhala,Gurkha dan Gujerat.

    Dalam membicarakan mengenai masyarakat India,kita tidak boleh sesekali melupakan masyarakat India Muslim. Walaupun mereka “diakui” sebagai Melayu namun mereka tetap ingin mengekalkan identiti sebagai India. Mereka datang ke Tanah Melayu untuk menerokai peluang perdagangan. Mereka ini datang daripada India utara dan India selatan. Golongan India Muslim ini tidak bekerja sebagai buruh tetapi peniaga dibandar-bandar seperti di Pulau Pinang. Mereka ini menitikberatkan pendidikan agama buktinya kedatangan Haji Abdul Cader Alim sebagai utusan dari Persatuan Islam Daerah Tanjore telah datang ke Tanah Melayu dan tinggal di Pondok Lebuh Chulia yang menjadi kelas al Quran kepada kanak-kanak setempat. Mereka mendirikan masjid untuk menjadi pusat pengajian agama dan Abdul Qader menjadi imamnya. Kedatangan masyarakat India Muslim di Sarawak telah menggiatkan lagi penyebaran agama Islam dan mendirikan Madrasah Islamiah. Ini bermakna,masyarakat India Muslim tidak mementingkan pendidikan vernakular Tamil tetapi lebih kepada pendidikan agama.

    Pra-kemerdekaan dan pasca-kemerdekaan telah memaksa sekolah vernakular India ini menerima setiap laporan pendidikan yang dibuat. Ini kerana kebanyakan daripada sekolah vernakular ini adalah miskin di kawasan ladang.

Kedatangan Imigran India Ke Tanah Melayu

Gambaran Buruh India

Waktu yang sebenarnya untuk menentukan kedatangan kaum India tidak dapat dipastikan dengan jelas. Ini kerana sejak zaman Melaka lagi sudah ada catatan mengenai kedatangan kaum India ke negara ini. Namun kedatangannya ke negara ini pada masa itu adalah untuk berdagang semata-mata. Namun tidak mustahil ada sebahagian daripada mereka yang tinggal/menetap terus di negara ini kerana sudah berkahwin dengan penduduk tempatan. Namun jumlahnya mungkin terlalu kecil sehingga diabaikan oleh ahli sejarah. Maka wujud pelbagai andaian mengenai bila tarikh terawal kedatangan kaum ini ke negara ini. Pada pandangan R.O.Winsted,orang India mula dating ke Tanah Melayu sejak kurun ke 14 lagi jauh mendahului daripada kaum Cina. Menurut Winsted lagi,oleh sebab kedatangan mereka dalam kelompok yang kecil,mereka tidak menggunakan bahasa Prakrit tetapi menggunakan bahasa penduduk tempatan.

    Imigran Tamil yang datang ke Tanah Melayu terdiri daripada pelbagai jenis keturunan bukannya daripada satu keturunan sahaja sebagaimana yang fahami oleh sebahagian besar masyarakat Malaysia. Antara keturunan India yang datang ke Tanah Melayu ialah Tamil dari Tamil Naidu,Malayali dari Karala/Malabar,Telegu dari Andra Pradesh,Sikh dari Punjab,Tamil Chettiar dari Tamil Naidu,Gujrati dari India Utara. Kebanyakan mereka yang datang ialah daripada pelbagai golongan Chettier,golongan professional seperti doctor,askar terutamanya Gurkha,pekerja di ladang dan juga untuk membina jalan keretapi.

    Selepas berlakunya perkembangan ladang ,kopi,tebu dan getah telah memaksa British untuk mengambil pekerja dari India untuk mengusahakannya. Perkembangan dalam industri getah adalah berlaku dalam keadaan mendadak. Pada 1900 hanya terdapat sekitar 50 000 ekar sahaja tanaman getah namun dalam masa 11 tahun sahaja iaitu pada 1911 ladang getah telah meningkat kepada 543 000 ekar iaitu peningkatan lebih 10% dan pada tahun 1938 terus meningkat kepada 3 272 000 ekar.  Namun tidak semua orang India yang dibawa masuk bekerja di ladang getah namun ada juga antara mereka yang bekerja di landasan keretapi. Pada 1921,dianggarkan seramai 8009 orang India telah bekerja di landaan keretapi.

Jadual 1 : Kedatangan kaum India ke Tanah Melayu antara 1911-1931

Negeri	1911 ( orang )	1921 ( orang )	1931 ( orang )
Negeri-Negeri Selat	82 055	104 628	132 277
Negeri-Negeri Melayu Bersekutu	172 465	305 219	379 996
Negeri-Negeri Melayu Tidak Bersekutu	12 639	61 781	110 951
Jumlah	267 159	471 628	623 224

(  Sumber : Daripada buku . Sejarah Masih Relevan m/s 243 )

    Kemasukan kaum India ke Tanah Melayu secara mendadak ini kerana mempunyai sebab penarik dan sebab penolaknya. Antara sebab penarik kedatangan mereka kesini ialah faktor peluang pekerjaan yang ada di negara ini. Selain itu,mereka merasakan hidup dinegara ini lebih selamat berbanding di negara sendiri. Faktor penolak pula ialah keadaan masyarakat di India yang rata-rata hidup dalam kemiskinan dan kebuluran yang banyak berlaku. Ini dapat dibuktikan apabila berlakunya kemelesetan ekonomi pada masa itu. Kemasukan mereka ke negara ini semasa  berlakunya kemelesetan ekonomi ialah berkurangan sama sekali.

    Ini menunjukkan kedatangan mereka ialah semata-mata kepentingan ekonomi. Kemasukan masyarakat India ke negara ini melalui beberapa cara iaitu melalui sistem buruh bebas,sistem kangani dan juga sistem kontrak. Melalui sistem buruh bebas,mereka bebas untuk memilih pekerjaan di Tanah Melayu. Dalam sistem kontrak pula,mereka akan dibawa ke Tanah Melayu dengan pembiayaan tetapi mereka perlu bekerja antara 1- 3 tahun dengan gaji antara 9 hingga 13 sen sehari sahaja. Sistem ini begitu menindas pekerja semata-mata untuk membayar balik hutang untuk datang ke sini. Disebabkan itu, sistem Kangani telah diperkenalkan. Sistem Kangani bermaksud ketua atau mandul . Mengikut sistem ini,mereka yang diberi lesen akan mencari buruh di India untuk bekerja di Tanah Melayu namun pelaksanaanya tidak lama apabila diharamkan oleh kerajaan kerana ada penyelewengan.

     Oleh itu,boleh dikatakan bahawa wujudnya sekolah vernakular tamil ini kerana perkembangan dalam  pembukaan ladang getah dan kopi. Pendidikan Vernakular Tamil hanya disediakan pada peringkat rendah sahaja semata-mata untuk membasmi buta huruf dalam kalangan masyarakat itu. Kebanyakan pekerja dari India ini berasal daripada India Selatan yang mana kebanyakan daripada mereka ini buta huruf dan dating ke Tanah Melayu dengan satu tujuan iaitu mencari kehidupan yang lebih baik tambahan lagi sistem kasta yang diamalkan di India telah menyebabkan mereka berhijrah terutamanya mereka yang berkasta rendah. Namun tidak semua orang India yang datang ke Tanah Melayu menetap di kawasan Ladang. Ini kerana ada sebahagian daripada mereka menetap di kawasan Bandar dan lebih cenderung kepada pendidikan Inggeris.

      Sebelum wujudnya sekolah vernakular Tamil,lebih awal dari itu telah wujud sekolah Tamil yang dikenali sebagai Tinnai Pali yang mana guru-guru dan buku teks dari India telah dibawa masuk. Sekitar abad ke 19 dan awal abad ke 20,Industri getah telah berkembang pesat dan ini telah mendorong British mengambil buruh dari India Selatan dan dibayar dengan gaji yang murah. Oleh itu kebanyakan daripada sekolah Tamil berada jauh kedalam ladang getah. Semasa penjajahan Jepun, Jepun tidak menghapuskan sekolah vernakular Tamil dan Melayu namun menambahnya dengan bahasa Jepun. Namun sekolah vernakular Cina dan Inggeris telah dihapuskan dan digantikan dengan Nippon-Go yang menekankan lagu klasik Jepun dan kebudayaan Jepun.

Pengenalan Tanaman Baru

Kemasukan barat telah berjaya menambahbaik sistem tanaman sedia ada. Tanaman yang sudah secara tradisi telah digalakkan untuk ditanam untuk tujuan eksport manakala barat juga telah memperkenalkan tanaman baru kepada penduduk Asia Tenggara iaitu getah dan kelapa sawit. Tanaman tersebut mendapat tempat kerana kerancakan pembinaan kenderaaan berenjin dan juga keperluan terhadap minyak sayuran yang meningkat.

    Getah pada asalnya tumbuhan liar yang tumbuh melata di Brazil dan pedalaman Amerika. Penduduk asli mengambil getah dengan menebang pokok tersebut untuk dibuat bola yang boleh melenting. Royal Botanic Garden di Kew Londoh telah memainkan peranan besar dalam mengembangkan tanaman ini ketanah jajahan British. Percubaan penanaman getah di Asia Tenggara telah dimulakan terutamanya di Malaysia,Singapura dan Bogor Indonesia. Penanaman getah di Bogor semasa penjajahan Belanda pada asalnya adalah sebagai koleksi sahaja. Namun bermula dari situ,Belanda telah cuba mengembangkan perusahaan getah kerana komoditi pada masa itu iaitu kopi dan tembakau mengalami kejatuhan harga pasaran sehinggakan ramai penanaman tembakau beralih untuk menanam kopi sedangkan harga kopi turut mengalami kejatuhan. Belanda mula menyebar luaskan penggunaan penanaman getah pada 1864 lagi oleh Hofland di kawasan Pamanukam dan Ciesem di Jawa Barat. Kerajaan Belanda pada masa itu,belum mempunyai kewangan yang kukuh untuk membuka kebun getah sehingga terpaksa membuka perusahaan itu untuk pelabur Belanda,Amerika,Belgium dan British.

    Pada 1873,satu ekspedisi telah dilakukan untuk membawa biji getah dari Brazil untuk ditanam di India. Sebahagian kecil telah ditanam di Kew dan pokok getah yang dibawa ke Culcatta telah mati. Getah yang ditanam dikebanyakan di Asia Tenggara merupakan anak benih daripada Ceyclon yang telah dibawa ke Singapura dan merebak ke kawasan lain. Antara syarikat yang terlibat dalam pemodalan tanaman getah di Tanah Melayu ialah syarikat Guthrie sejak tahun 1896.

Ekonomi Berdasarkan Nilai Wang

Duit Pisang Zaman Jepun

Pada abad ke-19,sistem ekonomi kewangan atau lebih dikenali sebagai sistem ekonomi bebas mula diperkenalkan di Asia Tenggara. Negara-negara jajahan telah diberi kebebasan untuk terlibat dalam sistem ekonomi atau dengan kata lain,sistem ekonomi liberal telah dilaksanakan setelah beberapa peristiwa berlaku seperti penentangan di parlimen atas monopoli yang dilakukan pihak penjajah. Oleh itu,untuk menjayakan projek ini kerajaan memerlukan modal untuk membangunkan bidang pertanian,perlombongan mahupun infrastruktur.

    Oleh itu,cukai telah diperkenalkan untuk mendapatkan kewangan kerajaan. Cukai dikutip daripada kedai,lombong,rumah judi,pajak gadai,ladang dan sebagainya. Di Tanah Melayu,muncul bandar-bandar baru terutamanya dikawasan yang mempunyai biji timah kerana cukai yang dikutip melalui perlombongan tersebut. Burma sejak dahulu lagi adalah pengeluar padi dan penjajah hanya menggiatkan lagi penanaman padi buktinya pada 1870,British telah membina kilang padi dan padi Burma telah dieksport ke India dan negara sekitarnya. Selain beras,beberapa komoditi lain dilombong seperti timah hitam dan perak dan telah menggiatkan pembinaan jalan raya dan jalan keretapi buktinya pembinaan keratapi antara Rangoon ke Promme dan pada 1884 telah disambung ke Toungu dan sekali lagi disambung ke Mandalay pada 1889.

    Wujudnya golongan liberal di barat telah mengurangkan penindasan penjajah di tanah jajahan mereka. Di kawasan Indochina,Perancis juga telah menggiatkan perusahaan dalam bidang pertanian dan juga perlombongan. Pada 1890,lombong arang batu telah dibuka di Tonkin dan pada tahun yang berikutnya,ladang kopi pula telah dibuka Perancis juga tidak ketinggalan untuk membina jaringan jalan keretapi pada 1895 dan jaringan darat telah diperkenalkan lebih awal sekitar 1881. Pembinaan terusan air telah merancakkan lagi industri penanaman padi ,jagung dikawasan delta Mekong kerana berlakunya pertambahan penduduk dikawasan itu.

    Jika dulu ekonomi di Asia Tenggara menjurus kepada ekonomi paksa dan semata-mata untuk memenuhi kantung negara penjajah namun perubahan mula berlaku terutamanya sekitar abad ke-20 dimana ekonomi Asia Tenggara telah mengalami satu lagi fasa pembaharuan dimana semua pelabur dan rakyat boleh terlibat dalam sektor ekonomi secara bebas dan pasaran ekonomi Asia Tenggara mula bergantung kepada pasaran dunia. Cara hidup tradisi telah diganti dengan sistem kewangan dan memudahkan pertukaran barangan berdasarkan nilai wang tersebut. Disetiap jajahan telah diperkenalkan pelbagai sistem tanah dan dasar perlindungan tanah untuk petani telah diperkenalkan oleh penjajah. Namun akibat penggunaan sistem kewangan telah mendorong masyarakat untuk memiliki kekayaan dan kebanyakan tanah telah dijual kepada kroni penjajah untuk mendapatkan keuntungan yang lumayan sedangkan mereka pula terpaksa menjadi kuli kepada ladang-ladang penjajah. Namun di Tanah Melayu dasar yang berbeza telah dilaksanakan dimana petani dikawasan kampung dan kawasan pedalaman dilarang sama sekali menjual tanah mereka terutamanya kepada orang asing dan mengekalkan mereka sebagai petani yang miskin untuk mengekalkan hegemoni penjajah. Mereka ditugaskan untuk membekalkan hasil makanan untuk kegunaan penduduk dikawasan bandar dan dasar ini sebenarnya telah merugikan masyarakat apabila mereka tidak dibenarkan untuk terlibat dalam perniagaan eksport import sebagaimana yang dilakukan oleh orang Cina. Bukti bahawa kawasan kampung dan pedalaman dikekalkan sebagai kawasan untuk membekalkan tanaman makanan ialah pengenalan undang-undang bahawa tidak boleh menukar tanah padi kepada mana-mana tanaman lain walhal getah sekalipun sedangkan harga getah pada waktu itu cukup tinggi. Undang-undang tersebut ialah Undang-Undang Tanah Simpanan Melayu 1913 dan dipindaaan 1933. Penggubalan ini berlaku akibat daripada kehilangan tanah orang Melayu yang mendadak ketangan orang Cina yang memiliki kuasa ekonomi pada masa itu.

    Namun begitu,pelakasaanaan Undang Undang ini hanya terhad kepada kawasan hutan yang tidak berpotensi untuk dimajukan ataupun tidak wujud bahan mentah untuk dilombong. Bagi kawasan yang maju dan ekonomi giat,kawasan tersebut dikeluarkan daripada senarai Tanah Simpanan Melayu. Tanah yang berpotensi untuk dimajukan disediakan untuk pemodal eropah untuk melombong mahupun menanam getah. Pengeluaran hasil yang dahulunya hanya melibatkan pertanian kecilan dan perlombongan secara kecilan telah berubah setelah kemasukan pemodal dan juga sistem kewangan. Pertanian yang dahulunya secara kecilan telah berubah kepada sistem yang lebih berskala besar dan ekonomi perdagangan pada masa itu telah mendominasi sistem ekonomi pada masa itu. Masyarakat petani dan nelayan walaupun perubahan cara ekonomi mereka tidak banyak berubah namun sedikit perubahan tetap diterima contohnya mereka sudah mula menanam tanaman yang mampu untuk menjana ekonomi kewangan seperti getah,kopi,koko,kelapa dan tebu walaupun mereka tidak digalakkan untuk menanam secara skala besar seperti di Tanah Melayu. Namun pengenalan sistem kewangan ini telah menimbulkan satu lagi masalah baru kepada masyarakat Asia Tenggara iaitu masalah hutang.

    Masalah kepada pertanian seperti bencana alam telah menyebabkan pekebun kecil yang sudah rata-rata miskin telah meminjam wang daripada golongan cetti.  Masalah ini serius berlaku dalam kalangan masyarakat Burma Hilir,Jawa,Melayu dan Vietnam. Petani yang tidak mampu membayar hutang tersebut akan dirampas tanah mereka. Selain itu,buruh-buruh yang bekerja diladang-ladang digalakkan main judi jika tidak keladang dan mereka digalakkan untuk meminjam daripada majikan yang banyak berlaku kepada pekebun getah dan juga tebu.

    Pengenalan kepada sistem kewangan ini telah menyebabkan perubahan kepada nilai sosial masyarakat dimana masyarakat di Asia Tenggara mula bersifat material dan pentingkan diri sendiri. Pengenalan sistem kewangan ini juga walaupun dilihat baik namun masih banyak gejala negatif yang berlaku dimana masyarakat mula berhutang untuk tujuan tertentu.